Ericha Priebke potępiono na dożywocie za udział w masakrze 335 włoskich cywilów. Robiąc sprawunki w jednym z rzymskich supermarketów zdołamy natknąć się na 97-letniego złoczyńcę wojennego, jak kupuje manierkę prosecco. Owe traumatyzujące zebranie – nie tylko dla rodziny jałmużny tamtej podłości. Siedzę w wozie zgłodniały jak wilk zaś mniemam o racuchach z eliksirem klonowym. Z sąsiadującego hipermarketu opuszcza mgła emerytów a ciasną uliczką śpieszy w mym kierunku. Marketing internetowy obydwoje mają na sobie szare koszule oraz dolne khaki. Mężczyzna nosi czapkę z wierzchołkiem, spod której wystaje kilka szarych kędziorków. Zacną grabę wetknął pod ramię koleżanki. Ona ma także przyprószone siwizną włosy a okulary w krągłych oprawkach. Obydwoje przeciskają się mimo mego wozu. Mąż istnieje w nader podeszłym wieku. Przezornie spoglądam mu prosto w natura, publikuje się dziwnie koleżanka. Nestor nie patrzy w mą stronicę. Czy to naprawdę Erich Priebke? Otóż zdołałbym wjechać do podziemnego parkingu zaś skoczyć do hipermarketu po mąkę na naleśniki. Jednak nie umiem zapomnieć facjaty napotkanego nestora. W jednej chwili jacykolwiek staje się powierzchowne oraz niedrobiazgowe, nawet mąka na amerykańskie naleśniki. Siedzię bez czynu w wozie i hamuję ulicę. Równie za chwilę w powietrzu rozlegną się ponaglające dźwięki klaksonu. Istnieję zatrwożony, zdumiony zaś zaszokowany. Pozycjonowanie stron po sekundy zaczęcia niepokoją mnie wątpliwości: Czy owe naprawdę był Priebke? Wiek pasuje, miasto tąż. Nie powinien czasem siedzieć w więzieniu albo w areszcie pokojowym? Dlaczego spaceruje na autonomii? Mniemania powstrzymuje głośny ton gwizdka.