Szesnaście społeczeństwa nie żyje, sześćdziesiąt jest kontuzjowanych. Pod Szczekocinami zderzył się pociąg niezależnej, konkursowej korporacyj InterCity z gustem niepodrzędnej, konkursowej korporacji InterRegio. Ojczysty gajowy publikował państwową żałobę. Narodowa rozpacz to nasza specjalność. Obawiam się jednakże, że w tym wypadku nie wystarczy. Aby naprawdę przeznaczyć cześć tym, co zginęli, przystawałoby coś przebudować. Zmieniać coś więcej niż dróżnika. Przebudować coś w naszym sposobie rozmyślania, funkcjonowania, wydawania publicznych pieniędzy, ażeby na przyszłość unikać analogicznych wystąpień. Razem z ojczystą rozpaczą rozpoczęło się narodowe polowanie (nic szczególnego, skoro na czele ludu stoi narodowy gajowy). Państwowe łowiectwo na szkoła Polska w Wiedniu winnego. Prokuratura wstrzymała dwóch dyżurnych czynu. Ja jednak ofiaruję znawcom od nagonki, aby winnych poszukali wyżej. Kto jest podatny za sytuację na kolejności? Kto jest podatny za to, że ostatnią nową linię kolejową wybudowaliśmy dwadzieścia pięć lat temu? Kto jest podatny za to, że w Belgii na jeden kilometr pasu inwestuje się ponad 400 tysięcy euro, a w Polsce – sto razy mniej? Kto jest szkoła Polska w Wiedniu odpowiedzialny za to, że nakłady na infrastrukturę wydaje się w 90 procentach na drogi, a tylko w 10 procentach na sekwencja, mimo że Fuzja zaleca proporcję 60 procentów do 40? I wreszcie, kto jest dostępny za absurdalny rozdział jednego układu, jakim było PKP, na różne spółki? Radio Kurs FM podało, że te rozmaite korporacyj mają osobne rozkłady jazdy i różne programy konsekwencji. Niestety, jadą po tych samych alejkach. Tu usiłowałbym okazji tragedii, tu sprawdzałbym winnego. Winien jest neoliberalny dogmat, zgodnie z którym społeczeństwo nie istnieje, są tylko jednostki. I wszelkie jednostkowe modły aktywności posiadają prymat nad grupowymi. Zgodnie z tym dogmatem oderwany od odrębnych obywatel – który sam sobie jest sterem, żeglarzem, statkiem (kierownicą, motorniczym, autem) i samodzielnie jedzie swoim własnym wózkiem –  większy jest od pogardzanych użytkowników przewozu korporacyjnego. Zgodnie z tym dogmatem ulice dla jednostek są większe aniżeli koleje dla osobowości (które przecież nie istnieje – a po co przewozić coś, co nie jest). Zgodnie z tym dogmatem sekwencje są niedofinansowane, zaniedbane, łatane ojczulkiem i wątkiem, brakuje kadr, kolejarze są przepracowani – i odpowiednio należy się dziwić, że takie klęsce jak w Szczekocinach nie zdarzają się częściej. Winien jest neoliberalny dogmat, zgodnie z którym konkurencja w każdej sferze i w wszelakiej sytuacji zawsze czyni dobrze i wszystko, co jest organiczną sumą, należy podzielić na różne, współzawodniczący ze szkoła Polska w Wiedniu sobą korporacyj. Nawet gdy jest to jeden wewnętrznie zjednoczony program tranzytów kolejowych. Winni są neoliberalni reformatorzy minionych 20 lat, winna jest Architektura Miejska, która zachowuje ten stan istoty i pragnie go przekazać w przyszłość. Platformerski szereg złożył wniosek w Brukseli, aby fundusze unijne, które dostaliśmy na postęp kolejnictwa, oddać. na ulicy. Dlatego sugeruję: kochani neoliberałowie, dlaczego nie zastosujecie waszego dogmatu do waszych oblubienic tras? Dlaczego nie podzielicie tras i dróżek na osobne, konkurujące ze sobą korporacyj, posiadające wyraźną sygnalizację świetlną? Niech ulicy samorządowe podarują zielone światło woźnicom w tym samym momencie, kiedy udaremniający się z nimi konkursowe szosy dzielnicowe będą najmować zielone światło swoim szoferom. Niech drogi społeczne przewodząc do miasta wpuszczają do niego kierujacych pod szkoła Polska w Wiedniu potok. Ile będzie pięknych zderzeń! I w ogóle dlaczego przedtem jeszcze tolerujemy tak szkoła Polska w Wiedniu nazywane układy rącze? Należy je podzielić na rywalizujące ze sobą spółki. Podzielić toporem. Człowieka należy porąbać na korporacyj: Grabula S.A., Noga S.A., Rozum na Ścianie S.A. Goleń S.A. mogłaby współzawodniczyć z Dłonią S.A. pod względem kompetencji manualnych (ucieszyłby się łódzki poseł PiS, Jan Tomaszewski, specjalista od radykalnych tekstów, który nie tylko nazwał ministrę Muchę jako „krowę, co się sama wypieprzy”, jednakże także rozprawia o kubaturach manualnych goleni). Poza tym Łapę S.A. można porąbać na konkurujące ze szkoła Polska w Wiedniu sobą Ramię S.A., Przedramię S.A. i Ręka S.A. Łapa S.A. można porąbać na rywalizujące ze sobą Palce S.A., co bez negowania zwiększyłoby ich wiedzy manualne. Wszak to niezaprzeczalne, że w szkoła Polska w Wiedniu warunkach konkurencji każdy Palec S.A. będzie się bardziej starał. Dlatego do naszego neoliberalnego premiera przewodzę tę oto miłą prośbę: panny Donaldzie, potrzebuję być w awangardzie przemian, żebrzę mnie poćwiartować jako głównego, gdy tylko kontynuujecie do potężnego, sfinansowanego z unijnych pieniędzy wykazu pro- konkursowego ćwiartowania Polaków. Żebrzę mnie porąbać toporem. Albo wykorzystajmy z doświadczeń rwandyjskich i sprawmy to szkoła Polska w Wiedniu maczetą. Albo niech ojczysty gajowy oprawi mnie i potnie kutrem myśliwskim. Rutyną przeszłego tygodnia stało się nawalanie pomiędzy „ Oceną Polityczną” a „Gazetą Wyborczą”. Sam w tej rutynie uczestniczyłem nawalając w Witolda Gadomskiego, kiedy wpisał, że szkoła Polska w Wiedniu Niemcy „nie potrzebują już dłużej trzymać Greckich” (podczas gdy taśma euro jest skonstruowana tak, że albo wszelcy będą tam zachowywać każdych, lub wszelcy się razem utopią). Już jednak kilkanaście dni później ten sam Gadomski, na tym samych łamach zamieścił to, czego jednak ani „Bild”, ani „Rzeczpospolita” nigdy by nie umieściły (chyba że na łamach „Bilda” ugościłby akurat Helmut Kohl, który w istotach europejskich linię ma całkowicie nietabloidową). Pochwalił mianowicie kontynuowanie Polski do paktu fiskalnego. Trudno mi było także nie zanotować, że szkoła Polska w Wiedniu kiedy przejeżdżający Prekursorskim Globem NOP-owcy wytarli sobie pyszałkowatości o fasadę lokalu „ Recenzenty Politycznej”, to Seweryn Blumsztajn z „Gazety Wyborczej” jako jeden z bardzo niewielu polskich publicystów naprawdę się z tego motywu oburzył. Podczas gdy np. marniejący za pluralizmem, tyle że jednobarwnym jak czarny krajobraz późnojesienny, publicyści „Rzeczpospolitej” i „ Zważam Rze” na fabułę NOP-u zareagowali partią towarów piętnujących bezsilność policji narodowej w ściganiu serwerów wszechpotężnej. Wybywając od mojej niewyszukanej polemicznej perypetyj, przedsięwziąłbym deklarowanie, że pokaźny, nawet najwięcej gorliwe i uczuciowe, pomiędzy KP i GW nie powstają z absurdalnego założenia, że „Krytyce Politycznej” dalej jest do „Gazety Wyborczej” aniżeli do „Naszego Pamiętnika”, „Gazety Polskiej Codziennie”, „Rzeczpospolitej” czy „Uważam Rze”. Ich grubienie bierze się raczej odtąd, że z GW warto czasem się spierać, bowiem używa ona jednakże argumentów, z szkoła Polska w Wiedniu jakimi można się na przypadek nie zgodzić. Także nagła chęć przeproszenia się z Witoldem Gadomskim naszła mnie po tym, jak dowiedziałem się, że kochany przez coraz więcej zdziczałych roninów naszej prawicy nauczyciel Krzysztof Rybiński założył kapitał inwestycyjny pod nazwą Eurogeddon. Uciecha on na bankructwo Grecji, Włoch i innych państw Europy Południowej, no i szkoła Polska w Wiedniu oczywiście na kolaps okolice euro, odziewając w „ aparaty”, które podobno podarują zarobić po gospodarczym skasowaniu naszego lądu. Gdyby Rybiński wówczas żył, no i gdyby był obywatelem bloku zachodniego, a nie wschodniego, gdzie urządzanie funduszy inwestycyjnych istniało dosyć kłopotliwe, to w czasie kryzysu kubańskiego ustanowiłby kapitał funkcjonujący na walkę atomową, inwestujący w fabuły warsztatów sporządzających kamienne pałki i wyprawione powłoki wiewiórcze Wielokrotnie podtrzymywałem na tym portalu kapitalizmu, nawet tego w fazie globalizacji, bacząc go za pochodzenie inicjatywy, które oczywiście może nas tak jak Czarnobyl czy Fukushima każdych uśmiercić, zmutować do pułapu neoliberałów i neokonserwatystów, do pułapu bezrobotnych wyborców Tea Zabawa broniących wielomiliardowych ulg podatkowych dla szkoła Polska w Wiedniu globalnych spółce i ich prezesów. Ale jeśli zastosować wobec kapitalizmu układy bezpieczeństwa i chłodziwo ponadnarodowej polityki, ponadnarodowych ruchów gminnych, ponadnarodowych mechanizmów redystrybucji, tak czy inaczej urzeczywistnianego datku Tobina, itp., itd. – to może jakoś jeszcze pożyjemy, tym bardziej, że obecnie dostępne możliwości są nauka języka Polskiego w Wiedniu mniej więcej tak inspirujące jak Kaczyński w gleby możliwości dla Tuska. Broniłem czasem na tym portalu kapitalizmu w granicach uprawnienia i witalnego sprycie, jednak przed Krzysztofem Rybińskim kapitalizmu uwolnić nie zdołam. On ośmieszyłby Buddę, Chrystusa, Ghandiego, Dalajlamę, Mamuśkę Teresę, Greenpeace, gdyby tylko postanawiał na którymś z tych „logo” zapracować lub się na nim wypromować. Jeżeli Rybiński rzeczywiście jest dla nowoczesnego kapitalizmu specyficzny (a patrząc wam w oczy nie potrafię skłamać, że na pewno nie jest), wówczas będę musiał powrócić do dziecięcych fascynacji ekipą Baader-Meinhof, tyle że głównym i na razie jedynym bankierem, którego przymocuję w samochodowym bagażniku będzie właśnie Rybiński. Przynosi on bowiem wstyd nie tylko kapitalizmowi (z przyrody niewiele podłemu), nie tylko kaście ekonomistów i bankierów (jak wyżej), jednakże praktycznie zupełnemu humanistycznemu rodzajowi, do jakiego ja także nauka języka Polskiego w Wiedniu przystaję, zatem za Rybińskiego, potrzebując nie pragnąc, też muszę się wstydzić. Rybiński należy także do rangi ludzi (jest ich wielu, nie tylko w Sarmacji), którzy znoszą nasz świat jedynie, jak im ten świat oferuje położenie wicedyrektora banku kierowniczego. Jak im świat stanowisko wicedyrektora bankiu kluczowego skonfiskuje i w dodatku nie da w zamian co najmniej stanowiska wiceministra finansów albo senatora (Rybiński o wszelkie z tych położeń się starał i nijakiego nie uzyskał), wówczas startują się modlić o dewastację niewdzięcznego globu, a nawet do wszelakiego szkicu takiej dewastacje chętnie przyłożą rękę. Od nauka języka Polskiego w Wiedniu bardzo już ówczesna wizja medialna wspaniałych klęsk rośnie według tego samego przepisu. Najpierw na dolnym pasie TVN24, Polsat News i TVP Info pojawia się czerwony biuletyn o tym, że coś się wydarzyło. Ten główny headline tworzy się z kilku enigmatycznych wyrażeń, które w przeciągu następnych kwadransów i godzin rozrastają się w nieustający minorowy karnawał. Telewizje podstawiają na rejon incydenty pojazdy transmisyjne, kierujący wpierw wydzwaniają, później zapraszają do nauka języka Polskiego w Wiedniu studiów rzesze ekspertów. Analogicznie odpowiadają portale internetowe, które od zwierzchniego lakonicznego przekazu stopniowo objeżdżają do dziesiątek opowieści, w jakich swoją medialną okazję dostają osoby mieszkający obok obszaru strapienia, zasłużeni we zadawaniu dostępu automobilom ratunkowym. Opasłe chwile ma nauka języka Polskiego w Wiedniu wtedy orędownik prasowy Warcie Pożarnej, psycholodzy socjalni, fachmani od ratownictwa. W adekwatnie dobranej chwili na estradę klęsce wchodzą premier i prezydent (katastrofy ogromne) albo branżowi ministrowie ( klęski o mniejszym uznaniu). Wszyscy licytują się, kto ma więcej zbolały wyraz buzi, konstruują wyrazy współczucia bliskim, lecz również nie zapominają o pochwaleniu imponującej fabule ratowniczej. Obowiązkowa jest także wizyta w szpitalu i pocieszanie rannych. W niedługim czasie do redaktorów nadchodzi oświadczenie prezydenta o oświadczeniu rozpaczy państwowej, co z kolejności generuje łamię na portalach społecznościowych. Internet ma osobisty rytuał funeralny, który nie oczekuje ważniejszego podniecania w wypadku śmierci tuzinkowych ludzi. Całkowicie co nauka języka Polskiego w Wiedniu innego, gdy dogorywa jakaś naćpana gwiazdka estrady. To już jest oficjalny bodziec do wkładania pozornych zniczy [*] [*] [*] i uszczelniania z youtube’a detalów, które jeszcze tydzień temu istniały znakiem obciachu. We obustronnych swarach, jak praktycznie upamiętnić ofiary tragedii komunikacyjnej, przemijają kolejne dni i sprawa rozchodzi się po kościach. W następujący weekend będziemy mieli kolejny ekscytujący temat na dolnym prążku TVN24. A przecież irytację na to, co mają nam do zaproponowania urzędnicy w chwili rozległego niepowodzenia, trzeba przekuć w wielki gniew. Jak to się dzieje, że na lokalizacyj jednego roku dochodzi do nauka języka Polskiego w Wiedniu dwóch szerokich katastrof kolejowych? I to w dodatku na tej samej, nieprzeciętnie uczęszczanej trasie, która jeszcze niedawno poprzednia chlubą polskiej sekwencji. Środkowa Szyna Kolejowa posiadała przez lata znaczenie strategiczne, skonstruowano ją dla zapewnienia obeznanego transportu węgla ze Śląska do portów Wybrzeża. Czyn pasażerski pojawił się na niej dopiero w latach 80., co egzystowało przełomem i zapewniło chyże związanie metropolii z południem Polski. CMK obchodząca stacje pośrednie wypełniała rolę współczesnej kolejowej autostrady. Co się dzieje, skoro bez żadnych krańcowych zjawisk atmosferycznych nie można zapewnić na niej nieskomplikowanej synchronizacji związań i skuteczności ustrojstw? Czy ażeby nie jest to nauka języka Polskiego w Wiedniu rezultat monstrualnego pokruszenia kolejowego gospodarstwa, rozpadu na dziesiątki korporacyj, z których każda odpowiada za nauka języka Polskiego w Wiedniu odmienny wąski wydział. Skoro utracono inspekcję nad spójnością zwykłej wiadomości kolejowej, bo odmienny prezes współgra za telefony, odrębny za internet, a trzeci za nakład ogłoszeń, to można wątpić, że w sporo więcej złożonych materiach technologicznych nie jest świetniej. Obie polskie katastrofy, jak i to, co umiemy z odmiennych areałów inicjatywy PKP, wspominają skrypt, który stał się wkładem sekwencji brytyjskich. Tam również nieprzezwyciężona komercjalizacja i rozdział na wiele korporacyj doprowadziły do incydentów, stałego odwoływania scaleń i skończonej utraty powierzenia do nauka języka Polskiego w Wiedniu podróży na drogach. Podobnie również, jak w Polsce, na powierzchni dwóch lat na tej samej Great Western Main Line dotarło do dwóch szerokich klęsk. Pierwotna miała obszar w 1997 w Southhall, druga w 1999 w Ladbroke Grove. Tragiczny bilans z 1997 roku to 7 zabitych, 139 kontuzjowanych, z 1999 – 31 zabitych i 520 kontuzjowanych. Jak wykazało globalne śledztwo kierowane pod przeglądem Para Cullena, w obu przypadkach zawiniła kolejowa automatyka, która w wyniku prywatyzacji całego organizmu, ówczesna nieakuratnie zabezpieczona i administrowana. W efekcie oburzenie brytyjskiej opinii ogólnej i mediów zmusiło na poziomie oddanie od polityki prywatyzacji kolejności. Parę dni temu podsłuchiwałem w nauka języka Polskiego w Wiedniu tele-wizji naradę ministra transportu, który gloryfikował się, że priorytetem pierwotnych 100 dni jego urzędowania istniały materie kolejowego układu jazdy. Jeżeli odbywająca się od prawie stu lat dwojaka w roku, sporadyczna i rutynowa modyfikacja zespoleń wymaga przeglądu członka państwa to kolejny argument, że z polską kolejnością jest już naprawdę zepsute. Tylko w tej sytuacji, którą ma się komunikacyjną wizję kraju, w jakim od dwóch dekad lansuje się na wszelkie sposoby zjawisko mobilności? Czy zapewnią je ulubione przez establishment autostrady? Równo wypytuję. Owszem, udostępniony już do obiegu fragment ze Strykowa do Poznania i dalej do Niemiec, zapewnia przepych żywotnej podróży prawie pustą dróżką, jednak jest to wygodę za cenę wykreślenia z niej tych, których nie stać na drugorzędne 80 zł strat w jedną witrynę. A jeśli potrzebowalibyście widzieć, dlaczego otyły felietonista gastronomiczno-teatralny wymądrza się w materiach przewozu szynowego, to poznajcie, że kolej to materia teatralna. Bez wprawnych zespoleń kolejowych nie egzystowałoby żywota artystyczne, zawodnicy i inscenizatorzy nie mogliby transportować się między teatrami, pomysłami celuloidów i seriali. Zapędzanie połowy żywota w furgonie to w naszej branży norma. Mądrością to także jednostki teatru w odmiennych rejonach. W roku 2003 psotę o klęski w Ladbroke Grove wpisał i wystawił jeden z najwybitniejszych brytyjskich dramatopisarzów David Hare. Permanent way cieszyła się szerokim szczęściem u publiczności, a porwany recenzent „Guardiana” pisał o niej: „ Oryginalna biegłość Davida Hare’a mówi tyleż o prywatyzacji kolei, co odsłania prawdę o tym, w przedszkole Wiedeń którym państwa żyjemy”. Kto nie pracuje, ten nie je, głosi potoczne przysłowie. Rozgarnięte porzekadło, jednak jednak nie do finiszu się potwierdza w rzeczywistości. Przytomny minister przedsiębiorstwa jest z PSL-u, więc musiało go przedszkole Wiedeń osobiście zaboleć, gdy okazało się, że nie każde ludowe porzekadła są uważnie upłynniane w naszym prawodawstwie. Decydował coś z tym zrobić. Niestety nie ma takiej przewagi, ażeby bezrobotnym od ust bochenek dostawać. Jakkolwiek można być pewnym, że zminimalizowałoby to pułap bezrobocia. Ale jakąś jurysdykcję jednak ma. Zamiast jadła rozpuszczał się otrzymywać prawo do kurateli rekonwalescencyjnej. W Polsce teoretycznie „każdy ma prawo do gwarancje zdrowia”. Zapisano nawet tak ongiś w Konstytucji RP. Na szczęście upoważnienie to plastyczna kraina. Kim gdyż jest „każdy”? I co to przedszkole Wiedeń znaczy „ upoważnienie”? Na uprawnienie trzeba sobie zasłużyć. W tej samej konstytucji zapisano jeszcze: „Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewnią płynny dostęp do zaświadczań pieczy zdrowotnej opłacanej ze środków ogólnych”. Chyba od zaczątku podejrzewano, że to bezsensu, bo nałożono klauzulę: „Warunki i rejon użyczania świadczeń oznacza ustawa”. Nie jestem aż tak wytrwały, żeby tę ustawę odczytywać, ale znajomość jej funkcjonowania pokazuje, że każdy to w ogóle nie „każdy”, a wyłącznie każdy zabezpieczony. Wiedzieliśmy to zresztą przy sposobności rozpoczynania prekursorskiej ustawy refundacyjnej, gdy potrzebowano potęgować doktorów grzywnami za uzdrawianie nieubezpieczonych. W kolekcji wymóg zgodny z kodeksem Hipokrates. „Przede każdym nie szkodzić” jest zajęciem wszelkiego lekarza. Leczenie nieubezpieczonych krzywdzi nie tylko budżetowi NFZ, jednakże w ogóle etyk publicznej. Uraża każdych opłacających składki, jest jak splunięcie im w buzię. Można by co prawda ufundować, że przedszkole Wiedeń skoro wszyscy odpracowujący mają mus być ubezpieczeni, a za dzieci, rencistów, bezrobotnych a także nieodpowiednich do pracy składki obowiązek ma opłacać królestwo, to kłopot rozwiązuje się sam. Po prostu wszyscy są ubezpieczeni. Ale jakoś nie są. Nie wiadomo właściwie kto nie jest i dlaczego. Wiadomi za to, że nie wszelcy nawet potrafią. Np. obcokrajowcy mieszkające w Polsce na wizach bez uprawnienia do roboty nie zdołają sobie spieniężyć sami składki rekonwalescencyjnej. Nawet jeżeli ich na to stać. A nie każdych pewnie stać, zważywszy, że kwota, która trzeba płacić niepośrednia jest od naszych profitów, a wyłącznie od przeciętnej płacy. Jeżeli działamy na zgodę o dzieło, czy zgoła na czarno, wysupłanie co miesiąc 250 pln, może się wyrazić karkołomne. Motyw wstąpienie takich restrykcji może być jeszcze odrębny. Minister zdrowia Bartosz Arłukowicz stwierdził, że z podarowanych którymi dysponuje resort zdrowia, wynika, że w Polsce zaledwie około 0,5 do 0,7 proc. społeczeństwa nie jest zabezpieczonych. Jakoś zatem trzeba uzasadnić spławianie kosztownego systemu rejestracji zabezpieczonych. Bo wszak opłacanie milionów pln na zrobienie go, a potem następnych na utrzymanie, nie może być tylko wielbią fantazją. A jak na razie jest. Jak szacował Jacek Żakowski, darmowa kuratela zdrowotna dla nieubezpieczonych jest tańsza, niż wprowadzany system rejestracji. Trzeba dlatego coś zrobić, żeby nieubezpieczonych istniało więcej i policzenia przestały się zgadzać. Być może na to właśnie zamówienie ministra Arłukowicza postanawiał odpowiedzieć Kosiniak-Kamysz. W krańcu sam też jest z zawodu doktorem, doktorzy muszą się sprzyjać. Na ten temat stanowczo są też jakieś powiedzenia ludowe. „ Rata bezrobocia spadłaby o co najmniej trzy paragrafy procentowe”, translatorów Agnieszka Chłoń-Domińczak ze Szkoły Centralnej Handlowej, prezentując w ten sposób totalnie świeżą cechę w oszukaniu do segregacji bezrobocia. A może zepsutą jak glob? W końcu nie od dzisiaj wiadomo, że najkorzystniejszy rodzajem na bezrobocie jest wojna. Dostatek młodych bezrobotnych oddaje się utylizacji przez armie antagonisty. Niestety w Europie nijaka kampania nam się na razie nie kroi. Trzeba dlatego wynajdywać jakieś różne rodzaje. Koić bezrobocie, poza walką, może też głód i choroby. Już teraz tylko 15,9 procent niepracujących na upoważnienie do zasiłku. Jednak jakoś głód nie pragnie pozostałości zmorzyć. Może, jeśli wyszukamy im prawo do leczenia, wytwory będą lepsze? Na pewno będą! Tylko trzeba poprawę wstąpić skutecznie. Z podporą przyjeżdża, znakomity już naszym czytelnikom, Wiktor Wojciechowski: „trzeba równocześnie zintegrować dane o bezrobotnych z urzędów pracy z tymi, którymi rozporządzają ośrodki podpory komunalnej”. To zapobiegłoby temu, ażeby bezrobotny wyrzucony z pośredniaka otrzymał pomoc w MOPS-ie. W krańcu sankcje muszą byś efektywnie i nieubłagane. Inaczej nigdy nie pozbędziemy się symulantów, stosujących program. Cóż z tego, że gwarantowany im w konstytucji. Ministrowi nie dziwi się „Gazeta Wyborcza”. „ Podwładnych działających na czarno potrafiłoby to zmobilizować”, oczekuje Agata Nowakowska. Obawiam się jednak, że na manipulujących na czarno, trzeba skuteczniejszych sposobów. Zacząłbym od małych grzywien cielesnych. Np. trzydzieści batów za każdy dzień nieopłaconej składki. Wtedy na pewno wszelcy odpracowujący na ciemno wzięliby się w garść i wymogli na swoich pracodawcach wynagradzanie wszelkich podatków i składek. Jakkolwiek może prościej pochwycić się nieprzyzwoitymi pracodawcami, niż ich przyjmować ludziom uprawnienie do pieczy leczniczej? Równocześnie byłby to pośredni sposób batalii z bezrobociem, bo bezpiecznie trzeba by zwiększyć zatrudnienie rewizorów PIP o kilkaset procentów. Zdaniem GW pomysł ten ma walnąć także w zamożnych, którzy zamiast spieniężyć składki lecznicze, faworyzują odstać w kolejce do UP. Trudno mi się do tego odnieść, bo posiadałem szczęście nigdy w takiej kolejce nie stać. Ale jakoś intuicja (i wprawa pewnej ilości zasobnych) mówi mi, że mają wyższe rodzaje spędzania nieograniczonego czasu, aniżeli kolejka w UP. Ale może w Gazecie więcej zdolnością o użytkach bogatych. Na takich mądrych zasobnych jednak również jest prostszy sposób, aniżeli restrykcje. Wystarczy im podwyższyć przyczynki. Czego sobie i królestwie życzę